[صدای موزیک جاز]
♩ ♩
- بفرما.
- اولین بار دین را درست بعد از مرگ پدرم دیدم.
تازه از یک بیماری ناجور جان بدر برده بودم.
ترجیح می‌دهم راجع به آن ننویسم
به غیر ازخط و ربطش به
قضیه‌ی مرگ پدرم
و احساس وحشتناک این که بدانی همه مرده‌اند.
دوست عزیزم سال می‌گه: «بریم یه مشروب بزنیم.»
ولی من که میام حدس بزن چی می‌شه...
خبری از سال پارادایز نیست.
یه سکوت دیوثانه‌ای این‌جا حکم‌فرما شده.
- راجع به چی دقیقن می‌شه حرف زد، ها؟
کتابی که نمی‌نویسم؟
یا حسی که برای نوشتن ندارم؟
- درسته، ولی این نگرانیا موقته.
زندگی طولانی و عجیب و غریبه.
منو نیگا کن، سال.
من پر از انگیزه‌م.
ذهن من اتاق واقعی پژواک تجلی‌هاست.
اینو ببین.
«هوا تاریک است.
«شب غمگین.
بی‌صدا دراز می‌کشم، و می‌نالم.»
- یه آبجوی دیگه برات می‌گیرم.
- عالیه کارلو، خیلی خوبه. - چاد.
- من همه‌ی شهر رو دمبال شما اراذل گشتم.
- چه‌طوری پسر؟
- ببین، اون هم دوست هم‌سلولیمو یادته؟
توی دنور؟
اونی که ۵۰۰ تا ماشین دزدیده بود؟
اونی که دیوونه‌ش بودم؟
- اون عمرن فکر نمی‌کرد که ما باور کرده باشیم، نه؟
اولین گزارش‌ها از دین از طریق چاد کینگ به من می‌رسید
که نامه‌هایی به من و کارلو نشون داده بود
که توی یه دارالتادیب تو کلرادو نوشته بود.
- یالا پسر.
بریم.
دین بزرگ منتظره.
- دین رسیده به نیویورک.
تازه با یه دختر ۱۶ ساله ازدواج کرده.
اسم دختره ماری‌لوئه.
- بیاین آقایون، یکی دیگه.
- اوف ببین کی پشت درمه
چاد کینگ قدیم!
- اوه!
- اوضاع چطوره اوستا؟
من سال هستم.
- سال.
مشتت قویه.
- آه - آره، آره، آره.
سال و کارلو دوستای نامه‌ای
شنیدم شما دو تا خوب به هم چسبیدین.
- ما اومدیم تو رو ببریم به خیابونای نیچه‌ای
شهر گنده‌ی بد.
- و البته علفتو بکشیم.
- آره، کم نداریم.
ماری‌لو چرا نمی‌ری
واسمون قهوه بیاری؟
دوستای نویسنده‌م این‌جان.
بیاین تو.
- سلام. سلام.
- بله؟
- اینو هیچ‌وقت گیرت نمیاد.
- این ترانه نبود.
- اسلیم گایارد.
- آره آره اسلیمه.
- دین ولی ما باید
واسه زنده موندن گاهی یه دونات بخوریم.
- آه، دونات همیشگی.
من عاشق این دختره‌م.
پاشو.
چاد کینگ.
- مرسی.
- من قبلن ندیده بودم یه دختر
چایی رول کنه.
- آره؟
- اون یادم داده.
- خوب یادت داده.
- روزی که پدرم مرد،
دست مرا گرفت و به آن نگاهی انداخت.
و گفت
«سال دستت پینه نداره.
به خاطر این که کار درست درمون نمی‌کنی پسر.»
- اوه، آره؟
آره.
پدر من هنوز گم شده،
توی خیابونای دوره‌گردای دنور مثل...
مثل گه.
پیرمرد پیر.
- آره.
به سلامتی مردای خوب
پیر، مرده،
و مجنونی که دوست داشتیم.
- و به سلامتی غرب.
♩ ♩
- دلیلش فقط این نبود که من نویسنده بودم
و به تجربه‌های جدید نیاز داشتم
بلکه می‌خواستم دین را بیشتر بشناسم،
چون او به دلایلی مرا به یاد
برادری که از دست داده بودم می‌انداخت.
در غرب، او یک‌سوم وقتش را
در سالن بیلیارد می‌گذراند
یک‌سوم را در زندان
و یک‌سوم دیگر را در زندان عمومی.
و با این که آدم خلافی بود
به این دلیل خلاف می‌کرد که می‌خواست زندگی کند
و با مردم درگیر باشد
که در عوض به او هیچ اهمیتی نمی‌دادند.
او سر من را هم شیره مالیده بود و من می‌دانستم.
او می‌دانست و من هم.
این بنیان رابطه‌ی ما بود.
من از او یاد گرفتم
همان‌قدر که احتمالن او از من یاد گرفت.
[موزیک جاز ساکسیفون]
- سلام، سلام!
♩ ♩
- این موجود رگ خواب دخترش دستشه.
♩ ♩
- هو...
♩ ♩
[پرکاشن با تمی زنده]
♩ ♩
- اصن می‌دونی ما این‌جا شاهد چی بودیم سال؟
خواننده‌ی تنور یه چیزی بارشه.
می‌بینی؟
با ترجیع‌بند اول شروع می‌کند
ایده‌هاشو همه‌ رو جمه می‌کنه
به سرنوشت می‌رسونه و بعد یهو
یه جاهایی وسط ترجیع‌بند
به «اون‌جا می‌رسه».
همه نیگا می‌کنن و می‌دونن.
زمان وای میسته.
اون باید از روی پل‌ها رد شه
و به حس بی‌نهایتش برگرده
به خاطر اون لحظه‌ای که همه می‌دونن
این فقط آهنگ نیست بلکه اون چیزه‌س.
- «اون چیزه». اون مشروبو واست بگیرم؟
- سه تاش کن.
یکی به حساب من.
- ردیفه. - ردیفه.
مرسی.
اسمت چیه، پسر؟
اسممو می‌خوان بدونن.
- سیس!
- مم.
- سلام عزیزم.
چند تا از دوستای سر کارمو آوردم.
- سلام دوستای سر کار.
- سابولیک.
- خوب ...
کجا بودم؟
بعد این جنده‌خونه
دم درش یه میمون بود.
بعد شرطت رو باید می‌نداختی توی قفسش
میمونه قفسو دور می‌زد
و تاس می‌انداخت بیرون.
اگه می‌بردی دختره رو مفتی می‌بردی
ولی اگه به میمونه می‌باختی
باید کونتو قمبل می‌کردی...
جلوی میمون!
به این می‌گن تکامل.
«سدم و گوریل».
من دروغ نمی‌گم.
- ردیفه.
بیا تو پسر.
[فرانسوی]
- اوضاع چه‌طوره مامان؟
- سلام.
- خیلی بهش شبیهی.
- یالا پسر.
ماری‌لو کجاست؟
اوه، پسر.
یه سری حسابی دعوامون شد، پلیس آورد.
بعد چن دور داد و با پولاش
برگشت دنور.
- جندگی؟ واقعن؟
- آره.
می‌دونی، منم می‌خوام برگردم.
- کی؟
- به زودی. با کارلو.
- ولی قبل از این که برم باید حتمن
نوشتنو ازت یاد بگیرم.
- باعث افتخارمه پسر، ولی
- یادم بده، باشه؟
می‌خوام یاد بگیرم.
یادم بده.
[جاز]
♩ ♩
- سلام.
- داشتم توی خیابون ۱۲۵ راه می‌رفتم
بعد یهو وایسادم.
با تعجب به همه‌چی نگا کردم.
انگار تازه از یه خواب بیدار شده بودم
که تمام عمرم ادامه داشته
و فهمیدم که خدایی
توی بهشت نیست.
اون این‌جاس...
- آره. - تو این کثافت.
اونم یه گوریله مثل ما.
- باه!
- و من مثل همیشه
مثل همیشه‌ی عمرم که دنبال
آدم‌هایی که علاقه داشتم راه می‌افتادم
چون تنها آدم‌های دیوانه
علاقه‌ی مرا به خود جلب می‌کردند
آن‌ها که آن‌قدر دیوانه هستند که زنده باشند
حرف بزنند
در آن واحد آرزوی همه‌چیز داشته باشند
خمیازه نمی‌کشند و چیزهای مبتذل نمی‌گویند
و به جایش می‌سوزند، می‌سوزند
مثل شمع‌های رومی در دل شب.
- اتوبوس شماره‌ی ۲۱
سریس از آلبانی و پوکیپسی
با توقف‌های متعدد
به ترمینال ۳ وارد شد.
- اتوبوس شماره ۸۴۷ از قسمت جنوبی ترمینال
مسافر سوار می‌کند...
- خوب...
این مال تو.
اینم مال من.
سال، سال، سال.
West-orooni.
- پیش به سوی West-orooni
یادت نره بنویسی، کارلو.
- کارایی که من نمی‌کنمو نکنی.
♩ ♩
«سال، بالاخره.
«من مستم. خودم نیستم.
«ولی روحم به زبان روح‌ها حرفش را رک می‌زند
«به عمیق‌ترین برادری خونی‌ام
«و حماقت مقدسم
«که تو هستی.
«و اگر بخواهم رسمی یا تحلیلی باشم
«بگذار مشخصن بگویم دلم تنگ چه چیزهایی از تو شده
«دلم برایت زیاد تنگ شده.
«اول از همه، مکالمه‌ات.
«شماره‌ی دو، لبخند برادرانه‌ات پسر.
«و اگر یادم نرود
«جان کلام این که دنور دلش برایت تنگ شده.
«کارلو در غار نمناکش با بدبختی دلقک‌وارش تنهاست.
«و پارادوکس بیان
«منتظر توست، پس معطل نکن.
«عجله کن و به من بشتاب، بی‌درنگ.
«خط سیاه.
«پارادایز (بهشت) را به دنور بیاور.
«پارادایز را به دنور بیاور.
«و مثل همیشه دوستت دارم.
«دین.
مست.»
♩ ♩
با آمدن دین موری‌آرتی
بخشی از زندگی‌ام شروع شد
که می‌شود به آن گفت «زندگی‌ام در جاده».
پیش از آن اغلب آرزو می‌کردم به غرب بروم
همیشه حرفش بود ولی کندن نبود.
نویسنده‌ی جوانی بودم که می‌خواست برود.
[موزیک اینسترومنتال با ریتم تند]
♩ ♩
- شما دیگه چه موجوداتی هستین؟
- مسافر.
مرسی سوارم کردی.
- ممکنه آخریت باشه.
بارم دینامیته.
حواست به انگشتت هست؟
امروز صبح قطعش کردن.
توی این ماشین سیگار بخ ولی مشروب ردیف.
- خوبه.
مرسی
- بعدش من.
پشتتم من.
- درد داشت؟
- اصلن پیشنهاد نمی‌کنم.
- کیر توش باس بشاشم.
- یه وانت که پشتش خالیه
و شیش هفت تا پسر توش آویزون بودن.
- شاش دارم!
- یی ها!
اینم از این!
- پسره که کلاه بیسبال داشت.
- کس‌کشو سوار کرده بودیم
از د موان!
- اینا اصلن وای نمیستن.
هر از گاهی داد می‌زنی شاش دارم.
وگرنه باید به هوا بشاشی.
- سفت بگیر رفیق.
سفت بگیر.
[صدای خنده]
♩ ♩
- مرسی رفقا.
امیدوارم واسه این‌جا اجاره ندی.
- اوه سال عزیز من بالاخره اومد.
- خوشحالم که می‌بینمت.
- تو هم همین‌طور.
یه ساعته از سر کار اومدم
و توی این مدت
دین داره ماری‌لو رو توی هتل می‌کنه.
بعد راس ساعت ۱
از پیش ماری‌لو می‌ره پیش دختر جدیده.
البته هیچ‌کدوم نمی‌فهمن چه خبره.
اون یه دور می‌کندش
تا من ساعت ۱:۳۰ برسم.
بعد می‌ریم سراغ کار ناتموممون.
تا ساعت ۶ صبح.
- کار ناتموم؟
- من و دین سعی داریم
با صداقت و کمال کامل
همه‌چیزو با هم به اشتراک بذاریم.
روی بنزدرین.
بعد ساعت ۶ برمی‌گرده پیش ماری‌لو
و باقی روز رو در حال
جور کردن کاغذای لازم
واسه طلاقه.
ولی دین فقط دلش می‌خواد برگرده سان‌فرانسیسکو
و با کامیل ازدواج کنه.
کس‌خله.
- و شرط می‌بندم خیلی زشت باشه.
- مثل هلن توی ترواست با یه مغز کیری.
- جریان چیه؟
- کامیل الآن زیاد با من حال نمی‌کنه.
- اوه، سال.
پس رسیدی.
بالاخره زدی به جاده، نه؟
- آره.
سلام. - کامیل این‌جا رو ببین.
دوست خوبم سال از نیویورک اومده.
- ببخشید که بلند نمی‌شم سال.
ولی این ساعت انتظار کسی رو نداشتم.
- نه ببخشید.
باید برم.
- این اولین باره که سال اومده دنور
و فکر کنم حتمن باید
ببرمش بگردونمش
یه دختر واسش دست‌وپا کنم.
- همین الآن؟
- تا قبل از ۳:۱۴ برمی‌گردم.
برای زمان خیال‌پردازیمون عزیزم.
- روزا کار می‌کنه شبا بیرون می‌پلکه.
غذا نمی‌خوره. اصلن نمی‌خوابه.
- خیلی ردیف نیست؟
- یارو فکر می‌کنه سوپرمنه.
- آره، ۳ نه ها، ۳:۱۴ ولی برمی‌گردم.
پس الآن توی
عمیق‌ترین اعماق روحمون عزیزم
حسابمون صافه؟
- چاره‌ی دیگه‌ای واسم می‌ذاره؟
- فکر نکنم واست چاره‌ای بذاره، نه.
ردیفه!
بریم سر کار بچه‌ها.
- پس تو با نصف دنور می‌خوابی
اون‌وقت چیزی هم واسه من می‌مونه؟
- خوب ببین سال.
یه دختره هست اسمش ریتا ست.
و ریتا می‌میره واسه دیدن تو.
یه راست می‌ریم اون‌جا.
- فکر کردم می‌خوایم حرف بزنیم.
- آره، آره، بعدن.
- می‌خوای حقیقت واقعیمو توی این لحظه بدونی؟
من یکی از اون آدمایی‌ام که
راه می‌افته کیرشو به فنچ‌های ازدنیا بی‌خبر نشون می‌ده.
اوه، این آرومی دنور.
- اون بهترین و باهوش‌ترین آدم دنیا نیست؟
- هرچی تو بگی.
کارلو صبر کن!
بفرمایین.
[موزیک جاز]
♩ ♩
عزیزم.
پدر مرا ببخشای که گناهی کرده‌ام.
همم.
♩ ♩
- همم خیلی خوبه که این‌جایین پسرا.
[موزیک ضربی ریتمیک]
- به چی می‌خندی پسرم؟
- نبضمو بگیر.
- اینم راه بعدی بریم.
♩ ♩
پیش میاد.
- دستام.
- اوه، اوه یه کارایی کرد.
♩ ♩
- خرچنگ مملو از گناه بود.
- اون
مگه نگفت دختره مال منه؟
- به من و تو چیزی نمی‌رسه سال.
همه‌چیز و همه‌کس
مال اون حرومی بی‌همه‌چیزه.
ببین صدای کی میاد.
کارلو.
- یالا.
- نه. - یالا.
- نه! - بیا بابا!
- نه، نه... - ریدی.
- نه نه نه نه نه ...
سال!
نه، نه، سال!
- سال یالا!
- همه‌ی وجودت با من صادقه؟
- باز شروع شد جریان؟
- این آخرین چیزیه که می‌خوام بدونم.
سال بیچاره همیشه می‌خواد بخوابه.
- الآن دارم مدرکمو می‌گیرم این‌جا تو دنور.
- دین بهم گفت تو توی کار... طراحی ست هستی؟
- آره -آره.
جالبه.
- چیزی که با طراحیش حیلی حال کردم
- میل در زیر چنارها بود.
نمایش‌نامه‌ی خوبیه.
- آره.
- اوجین اونیل.
آره می‌دونم، اوجین اونیله کارلو.
مرسی.
- انگار که یه ناخن پوسیده
روی نخاعم داره خط می‌کشه.
دین I've Got the World on a String رو بذار.
- بله، حتمن.
[موزیک جاز]
♩ ♩
- یالا!
نکنه می‌خوای بگی روشنفکرای نیویورک نمی‌رقصن؟
♩ ♩
- نگفته بودی صدات قشنگه.
- قشنگ نیست.
- چرا هست.
- مرسی.
- خیلی توی دنور می‌مونی؟
- گمونم خیلی نمی‌مونم.
- آره.
ساعتای روز کم میاد.
- آره.
هر دو: ♩ چه دنیایی ♩
[موزیک اسکت]
- «برای خودت می‌سنجی غم بدنت را.
«آنگاه وقتی مرا در خواهشم تسکین می‌دهی
«بدنت را گرفته‌ام و در کنارش آرمیده‌ام
و درد آتش درونت را حس می‌کنم.»
- «می‌گریم تا صدای گریه‌ی آرامت را بشنوم.»
- دین اینو خونده؟
- این‌قدر دیوونه‌ی دین شدم
که همه‌ی دوستای احمقش بهم می‌گن «کارلو در سرزمین عجایب».
دقیقه نه؟
- اوه آره.
- نمی‌فهمن.
این اولین باره که سکس واقعی
بخشی از رابطه‌ی من با یه مرده.
این‌جوری باید عشق ورزید.
و منم توی سرزمین کیری نیستم.
می‌دونم که این مرد رو نمی‌خواد.
حتا بهش گفتم می‌تونیم قسمت سکس رو قطع کنیم.
فقط...
با من باش پسر.
بغلم کن.
صدام کن فقط.
و اون همیشه قول می‌ده.
«بله کارلو.
«آره پسر.
«ممم، بهت زنگ می‌زنم.
بهت زنگ می‌زنم.»
کیو دارم مسخره می‌کنم؟
دیگه نمی‌دونم به این سردرد چی باید گفت.
خیلی تکراری شده.
ماخولیا خیلی غمگینانه‌ست.
سوگ بهتره.
من ۲۱ سالمه.
۲۳ سالم که بشه
یه شعر بزرگ می‌نویسم.
بعدش همه‌چیو تموم می‌کنم.
سال.
دارم می‌رم.
می‌رم آفریقا.
[فرانسوی] به سوی رمبو.
سوار کشتی داکار می‌شم.
تل می‌کشم.
با مردای سیاه اعجاب‌انگیز می‌ریزم رو هم.
- و اونا عاشقم می‌شن.
- به سلامتی آفریقا.
♩ ♩
خانه‌ای در میسولا.
خانه‌ای در تراکی.
خانه‌ای در اپسولا.
خانه‌ای برای من نیست.
خانه‌ای در مدورای قدیم.
خانه‌ای در ووندد نی (زانوی زخمی. م.)
خانه‌ای در اوگالالا.
هرگز در خانه نخواهم بود.
♩ ♩
ببخشید خانم.
صندلی خالی پیدا نمی‌کنم.
می‌شه؟
- بفرمایین.
- من سال هستم.
- تری.
♩ ♩
[اسپانیولی] گشنه‌ت نیست؟
[صحبت به اسپانیولی]
می‌خوای الآن باهام بخوابی؟
- سزار: ۱۲۰
ماتیلد: ۱۱۰.
تری: ۱۱۵.
- تری.
- سال: ۱۰۵.
- سال.
- ماریا: ۱۱۵.
- چیه؟ ریشه داری می‌زنی؟
- جاسمین: ۱۱۰.
- فصل درو تموم شده.
و شبا سرده.
زندگیم داره بهم می‌گه
برگرد.
من هنوز باید یه کتاب بنویسم.
تری و من بالاخره تصمیم گرفتیم بریم.
اون قرار بود توی یه ماه با برادرش
بیاد نیویورک
که هر دومون می‌دونستیم عملی نمی‌شه.
- یه بار دیگه سکس می‌کنیم.
بعدش می‌ری.
♩ ♩
- نیویورک می‌بینمت تری!
♩ ♩
صبر کن!
مرسی.
[فرانسوی]
- [فرانسوی]
- مامان از طرف نین و خودم باید بگم...
[فرانسوی] کیکت عالی شده!
مرسی.
سلام، سلام.
- اینو گوش کنین:
«ژنرال داگلاس مک‌آرتور بوسیدن رو
توی خیابونای توکیو ممنوع کرده.»
این گوساله‌ی خشکه‌مذهب فکر کرده کیه؟
- سال!
- هو هو هو!
اوه سلام! مبارک باشه! مبارک!
- دین خاک تو سرم!
زود اومدی پسر. - آره، راستش...
- شت.
کی توی ماشینه؟
- اوه این ماری‌لو اینم دوست خوبم اد دانکل.
ببین باید سریع یه مکان جور کنیم.
مثل سگ خسته‌ایم.
- حتمن.
چه‌جوری این‌قدر سریع رسیدی؟
- پسر این هادسون توپ می‌ره.
- جدی؟
از کجا گرفتیش؟
- پولامو جمع کرده بودم.
تعمیرکار ترمز بودم تو جنوب
ماهی ۴۰۰ دلار در میاوردم.
حالا بگو چی!
من پدر شدم.
- چی؟
تو و ماری‌لو؟
- نه ماری‌لو نه، کامیل.
با ماری‌لو به هم زدم الآن با کامیلم
و حالا یه «امی» شیرین داریم
and a nice little pad in 'Frisco.
ولی خدا شاهده
ماری‌لو تنها کس شیرینیه که من دوست دارم.
این‌طور به نظر می‌رسه.
- خره!
جریان اینه سال، عاشق دلشیفته ازدواج می‌کنه
و زنشو توی توسون ول می‌کنه.
- بیاین تو.
بیاین تو.
- لعنتی.
- واقعن ممنون پسر.
این ماشین کالیفرنیایی بخاری نداره.
- سی ساعته هیچی نخوردیم.
- و از دنور تا این‌جا توی تخت نخوابیدیم.
- ما حتا یه پنی هم نداریم.
- اتل دین زیاد خوش نمی‌گذره نه؟
- برای همه غذا هست.
- اوه خیلی ممنون.
- این کتابا رو ببین.
- سلام. - سلام.
چطوری ماری‌لو؟
- خوبم.
ولی خیلی خوبه که یه آدم
عاقل ببینی.
- خوب، این‌جاها
عاقل خیلی نسبیه بچه.
مامان، برای این مهمون‌نوازی سخاوتمندانه
و همه‌ی نازپروری‌هاتون تا این روز
تعطیل‌گذاری (شکرگذاری م.)
تو و سال رو می‌برم به نیویورک پیر خسته
که مجبور نباشین پول قطار بدین.
نظرت چیه مامان؟
- خوبه.
- ببخشید.
تو این حسو نمی‌شناسی پسر.
یه کالیبر ۳۸ خریدم و نشستم توی ماشین
اسلحه ۱۴ ساعت رو مخم بود سال
می‌خواستم ماشه رو بکشم ولی نمی‌تونستم.
و عرق کرده بودم.
رقت‌آور شده بودم تا این که کامیل اومد
ازش خواهش کردم تمومش کنه
بکشدم.
و اون نتونست پسر.
نمی‌دونم دردم چیه.
این خل‌بازیا رو می‌کنم
و ذهنم همین‌طور مخدوشه.
دارم تموم می‌شم.
می‌ترسم شعورمو به کل
از دست بدم سال.
الآن اگه یه دختر ببینم
همه‌ی بدنم به لرزه می‌افته
و گم می‌شم.
مثلن چند هفته پیش
یه پسر سیاهی رو دیدم، خوب؟ که ۲۵ سالش بود
و با مامان جونش زندگی می‌کرد.
با هم موزیکای ردیف گوش می‌کردیم
و خیلی کارمون بالا گرفته بود.
بعد عشق قدیمیمو می‌بینم سوزی، خوب؟
اوه سوزی.
قسم می‌خورم که هنوز باکره بود.
می‌برمش خونه‌ی پسر سیاهه
و سه ساعت بعد مسته
و داره بزرگ‌ترین اجرای دنیا رو انجام می‌ده.
اول این رقصو می‌کنه.
شرتشو در میاره.
لباسش تنشه و وای میسته روی سرش
و چرخ می‌زنه، گرفتی؟
و همه‌ش داد می‌زنه
«من کیرتو می‌خوام» خوب؟ «کیرتو بده بهم.»
بعد می‌ره اون‌ور تخت.
زانوهای پسر سیاهه رو وا می‌کنه
اون چیز سیاه خوشگلشو بیرون میاره
شروع می‌کنه هندل زدنش
حسابی می‌زنه.
پسره پاهای دختر سیاهو وا می‌کنه
می‌ره یه راست سر پشمای سیاهش
فهمیدی؟ بعد می‌رن رو تخت
و بعد اجراهای شاهکار انجام می‌دن. خوب؟
بعد میاد سراغ من مال منم قورت می‌ده
تو گوش پسر سیاهه یه چی می‌خونه می‌کشدش رو خودش
دختر سیاهه منو می‌گیره
تبدیل می‌شه به یه دهانی چهار نفره سال.
چهار ساعت تموم ادامه داره.
- خدایا.
- آره.
آره.
- برنامه‌ی بعدی
گزارش وضع هوا با مایک سالیوان...
- واستا.
- [فرانسوی] چی‌کار کرد؟
چی؟
- همون‌طور که رئیس‌جمهور ترومن گفت، [فرانسوی]
«مجبوریم هزینه‌های زندگی رو بیاریم پایین.»
[موزیک جاز تند]
♩ ♩
ای پسر هعی
ما حتمن باید توی نیویورک چند سری
بریم فضا!
کارلو از آفریقا برگشته.
همه باید بریم پیش کارلو.
اولین چیز فردا صبح عزیزان!
♩ ♩
- خانم نذارید بچه‌تون
تو این وضع با این سرعت رانندگی کنه.
تا وقتی توی ایالت من هستی
سرعت نمی‌ری.
تا قرون آخرش رو پس می‌دم مامان.
- به گا رفتی دین.
- خالصانه بهت می‌گم
دلم برات تنگ شده عزیزم
برمی‌گردم تو بغل خوبت.
- کارت پستالتو از دنور گرفتم.
فکر کردی من احمقم؟
دنور یعنی ماری‌لو.
- کدوم ماری‌لو؟
- ای بابا بچه جون.
می‌دونی یه چیزایی هست که فقط واسه ذهن ماست.
- اوه خفه شو.
دیگه نمی‌خوام برگردی.
دیگه هرگز برنگرد این‌جا.
♩ ♩
- این دین جدید و کامله
که به تعریف خودش از بلوغ رسیده.
به خودم گفتم «خدایا خیلی عوض شده.»
وقتی راجع به چیزایی که ازش بدش میاد حرف می‌زنه
خشم از چشاش می‌زنه بیرون.
وقتی خوشحاله یهو برق خوشحالی میاد جاش.
همه‌ی ماهیچه‌هاش آماده‌ی انقباضن.
- سال!
♩ ♩
- ها؟
- تلفن!
- مرسی.
الو؟
- سال پارادایز؟
بول هستم از نیو اورلئانز زنگ می‌زنم.
- بول لی چه‌طوری تو؟
- یه بساطی واسمون راه افتاده
که سریع باید رفع بشه.
یه دختری اومده جلوی درمون
اسمش گالاتی دانکله
دمبال یه دلقکی به اسم اد دانکل می‌گرده.
و من نمی‌دونم این آدما کی هستن.
- گالاتی و اد دوستای دین هستن از دنور.
- آه شت، دین؟
حالا اون می‌خواد با تو حرف بزنه.
زود تمومش کن
این شرکتای تلفن واسه این چیزا خوب می‌چاپن.
- سلام. من گالاتی هستم.
اد اون‌جاس؟
- آه، اد خوبه ولی خوابیده.
- می‌شه بهش بگی
بیاد دمبال من؟
آقای لی و خانومش زیاد دوست ندارن
که من این‌جا بمونم.
و من باید اد رو به خاطر کاری که با من کرد بکشم
این‌جوری منو گذاشت و رفت.
و باید بیاد هرچی سریع‌تر منو با خودش ببره.
چون - ای خدا -
این آدما دیوونه‌ن.
دیوونه‌ن.
- ما بعد از سال نو میایم.
ممنون.
- خواهش.
- بهت گفتم دختره چشاش چپه.
به تو نیگا نمی‌کنه، به من نیگا می‌کنه.
- وقتی تصمیم گرفتم خودم رو بکشم
بیست سالم بود و توی خودم غرق بودم.
بعد فهمیدم که شت
من حتا نامه‌ی خودکشی هم ننوشته‌م.
می‌دونی داشتم کنکاش می‌کردم
مخمو می‌گشتم تا کلمه‌های درست پیدا کنم
بعد یهو دیدم که همه‌ی کابینه
اومدن روی عرشه.
بعد دیگه نتونستم بپرم. - خوب.
- ولی همون موقع
تصمیم گرفتم به ندای قلبم گوش کنم و زنده بمونم...
- آره.
- تا منطق زندگی رو تجربه کنم...
- آها.
- پر از هیجان و انتقام و حقیقت شدم.
خوشحالم که این‌طوری شد
و گرنه خیلی چیزا رو توی این
خراب‌شده از دست می‌دادم.
بنابراین همه
پاشونو جایی می‌ذارن که مطمئن باشن زنده‌ن
کاملن زنده
- انگار کاملن زنده باشی.
- پس بزنیم به سلامتیش
به سلامتی زندگی کردن...
- آره.
- سلامتی زندگی و زندگی کردن!
همه: به سلامتی زندگی!
[جاز پرانرژی]
- وو هو!
♩ ♩
هفت، شیش، پنج، چهار،
سه، دو، یک!
سال نو مبارک!
- ۱۹۴۹
- سال سال نو مبارک!
- مث همیشه دوستت دارم سال.
- همیشه پسر.
- دوستت دارم. - دوستت دارم.
- سلامتی!
عجب شبی.
- مرسی.
- سال یه چیزی باید ازت بپرسم که خیلی مهمه.
- اوهوم؟
- نمی‌دونم چه برخوردی بکنی.
ما رفیقیم، نه؟
آره؟
- سال قبول کرد عزیزم.
- سال، عالیه!
پس بپر تو جا حاضره.
چی؟
اه، نمی‌تونم.
- ای بابا، تو قول دادی.
- ماری‌لو تو واقعن می‌خوای این‌کار رو انجام بدی؟
- به نظر اون حرف نداره.
- چی؟
- یالا دیگه، زود باش.
همه‌مون باید یه کم ریلکس باشیم.
دین می‌تونی بری آشپزخونه منتظر بمونی؟
همین الآن، لطفن!
- عزیزم اون فقط می‌خواد ببینه چه‌طوریه.
من بهش گفتم این کار رو
با هیشکی غیر از تو نمی‌کنم.
خوب، هنوزم می‌تونی نظرتو عوض کنی.
- خیلی عالیه.
- اینو یادداشت کن.
- حله.
♩ ♩
ما گیجی و بی‌هوایی را کنار گذاشته بودیم
و آن زمان کار خارق‌العاده‌ای می‌کردیم:
حرکت.
نیو اورلئان و بول لی پیر، سپس غرب.
اگر بخواهم در مورد بول لی پیر حرف بزنم کتابی می‌شود.
مختصر این‌که او معلم بود
و واقعن باید معلم می‌بود
چون همه‌ی وقتش صرف یاد گرفتن می‌شد.
♩ ♩
- گوش کن عزیزم.
- تو می‌دونی من همه‌کار هم‌زمان می‌تونم بکنم
و انرژیم تموم نمی‌شه.
پس وقتی برگشتیم سان‌فرانسیسکو
باید حتمن با هم زندگی کنیم.
حتا می‌دونم تو کجا باید زندگی کنی.
هر شب میام خونه
و صبح می‌رم پیش کامیل.
قبلن هم کردیم.
این‌جوری اون هیچی نمی‌فهمه.
اد یواش کن.
- زیرپوش.
- شماها فکر کردین چون از کالیفرنیا اومدین
با همون سرعتم این‌جا می‌تونین برونین؟
- نگران نباش سرکار.
داریم برمی‌گردیم کالیفرنیا.
- لطفن همه‌تون از ماشین پیاده بشید.
حالتون خوبه خانم جوان؟
- من ۱۸ سالمه.
- اون کیه باهاتون؟
- شوهرمه.
مدارکمون توی صندوقه
اگه می‌خواین ببینین.
- دارین با این عجله می‌رین کالیفرنیا
پیش کی؟
- زنم.
- زنت؟
- این یکی گفت که زنته.
- اون زن سابقمه.
- تو با زن سابقت چه غلطی داری می‌کنی
اگه داری می‌ری زنتو ببینی؟
- این مهم نیست - هی پسر!
می‌خوای به من چه‌جوری بگی که چی مهمه؟
۲۵ دلار برای سرعت غیرمجاز.
- وگرنه؟
- وگرنه یکی از بچه‌های کالیفرنیا رو
می‌ندازم به جونتون خوب بپیچوندتون.
- آها با چه اتهامی؟
- تو اصلن نگران اونش نباش اوستا.
- اصلن نه چک زد نه چونه.
اگرم گیر بدی درمیارن شلیک می‌کنن بهت.
خدایا، کاش یه اسلحه داشتم.
دانکل تو دیگه نمی‌رونی.
ماری‌لو اون لنگاتو باز کن یه کم علف بزنیم.
♩ ♩
- مال پدرم بوده.
کار می‌کنه.
♩ ♩
خیلی ممنون.
♩ ♩
- سلام. نمی‌دونم.
وقتی سر کادو خریدن یا هدیه دادن باشه
هیچ مشکلی ندارم.
هیچ گیری ندارم.
...
- رئیس‌جمهور ترومن می‌گه...
هزینه‌ی زندگی رو باید بیاریم پایین.
- آره، آره.
[موزیک فولک]
- راس می‌گم سال.
من نه سالم بود با یه دختری به اسم میلی می‌فیر شروع کردم.
اون موقع هنوز موهای بابام نریخته بود.
او ماری‌لو عزیزم اگه اون موقع تو رو می‌شناختم...
چه‌قد جیگر بودی تو ۹ سالگی.
هی، اینم واسه تو سال.
یه دفعه با بار کشتی
از نیو مکزیکو اومدم لوس‌آنجلس.
۱۱ سالم بود.
بابام رو گم کرده بودم
توی یه جنگلی ساکن بودیم
و من چند ماه بود ندیده بودمش.
وقتی رسیدم لوس‌آنجلس ویار شیر کرده بودم
بعد یه کار توی یه لبنیاتی پیدا کردم
درجا دو تا دبه خامه‌ی سنگین خوردم
و همه‌شو بالا آوردم.
- ای دین بدبخت.
♩ ♩
- بول؟
جین؟
- سلام؟
[موزیک آرام]
♩ ♩
بول؟
♩ ♩
بول؟
- ببین کدوم فرشته اومده سال پارادایز.
- چه‌طوری؟
- ای.
- سلام جین.
بالاخره اد دانکل رو آوردیمش.
گالاتی خونه‌س؟
- ببخشید.
مارمولک‌ها.
- اد؟
- سلام گالاتی.
- از جلوی چشمم دور شو!
تو یه حیوونی!
- من برم به خانوم کمک کنم درختو جارو بکشه.
- دیوث!
تو سالی، نه؟
- بستگی داره.
- تو می‌دونی این حرومزاده‌ها با من چی‌کار کردن؟
دین زن و بچه‌شو بی‌پول ول کرد
چون می‌خواست بیاد پیش تو.
اد هم مثل گوسفند می‌خواست تنها بچره.
فقط این که اونا پول نداشتن.
واسه همین اد از من پول می‌گیره
و می‌گه «تا ازدواج نکنیم هیچیشو بهت پس نمی‌دم».
دین هم می‌گه: «خاک تو سرت اد بگیر یارو رو.»
- نه، منم دوستت دارم - خفه شو!
واسه پول بنزینش با من ازدواج کرد.
نشستیم توی ماشین دین مثل شیطان رانندگی می‌کرد
و همه‌ی راهو وید کشید
و حتا نذاشتن برم دستشویی زنونه.
وقتی هم اعتراض کردم
توی توسان ولم کردن!
توی توسان!
- بی‌خیال گالاتی، اگه دین مرده بود چی
اون‌وقت چی می‌گفتی؟
- بهتر، کاش زودتر بمیره.
کجا داری می‌ری؟
- می‌شه سکستون رو تماشا کنم؟
- عزیزم ببخشید، خوب؟
فکر کردم فقط چند هفته...
- که چی این‌جا ولم کنی و
بعدش...
[موزیک ایری]
♩ ♩
- همم
- «به پیرزن گفتم
«به‌کجا به‌کجا به‌کجا می‌ری
«که تارعنکبوت‌ها را از آسمان جارو کنم.
من هم با آن‌ها بروم؟»
- من باهاش می‌رم.
- با هم می‌ریم.
- اون تاحالا واسه کی چی‌کار کرده؟
- خوب اون مامان منو برد اون سر کشور.
- جدی؟
- آره.
- آه.
دین نسبت به دیگران احساس مسئولیت نداره.
اصلن درک نمی‌کنه.
بعدم فکر می‌کنه که بقیه
به طرز عجیبی مجبورن ساپورتش کنن.
- نه من نمی‌خوام بول.
- به نظر من بی‌نهایت زننده‌س.
- ولی دین فقط با بودنش به همه
حال می‌ده.
- اون توهم می‌ده کلک می‌زنه.
- شاید دلیلش اینه که تو روی مقدس
دین رو نمی‌بینی.
اوه پس حالا مقدسم شده
چهره‌ی مذهبی شده واستون؟
اوه، پارادایز.
- تو یه پرنده‌ی کوچولویی.
- من توی اون یه سایکوز وسواسی می‌بینم
که با قرقره وصله به
یه خشونت و بی‌مسئولیتی جنون‌آمیز.
خوب مرد جوون
فکر کنم زمان کوکتیل ما فرا رسیده.
[موزیک ارکستر گردان]
♩ ♩
می‌دونی وقتی خفاش خون بدنو می‌مکه
مخصوصن خون سنجابا رو...
- بابا صورتشونو بکش.
- بابا صورتشونو بکشه.
می‌دونی دندون دارن دندون دراز.
همونا رو می‌کنن تو تن سنجابا
بعد خونشونو می‌کشن.
- اسماشون چیه؟
- لورانی اسم خوبیه واسه خفاش.
- این لورانیه.
- آره چند تا بال براشون بکش.
ببین چه خوب شد هیولا کوچولو؟
- پنجه‌هاشم این‌شکلیه.
♩ ♩
- به انگلیسی این‌جوری ترجمه‌ش کردن
«انگشت‌ها فرد را در جیب‌هایش کاویدند.»
سلین این‌جوری ننوشته بوده.
اون نوشته «دست‌ها در سوراخ‌کون‌ها و جیب‌ها.»
- آم... اگه از این‌جا فشار بدی خرده نونا
در میان.
- خوب با اد به کجا رسیدی؟
نمی‌دونم چی‌کار کنم
که خوشحال بشه.
- عزیزم این که کاری نداره.
باید فقط این کارو بکنی...
- اوکی ببین این تویی.
این اونه.
اینم کف دستته.
یعنی با دهنت ولی چیزش توی دستته.
پسرا عاشقشن.
- تو هم خوشت میاد.
قول می‌دم.
- باید یه کاری واسه تخمای سیاه کرد
مهلک و خطرناکن
و اصلن سوءظن برنمی‌انگیزن.
معرفی می‌کنم: اتاقک انرژی اورگون!
اتم‌های لرزان هوا رو که سازنده‌ی زندگی هستن
جذب می‌کنه.
آدما سرطان می‌گیرن چون اورگونشون تموم می‌شه.
یالا!
باید با من امتحانش کنین.
یه کم به خودتون حال بدین.
این‌جوریه.
من همیشه می‌زنم و ۹۰ مایل اون‌ورتر
تو یه جنده‌خونه میام پایین.
خوب، اوه نیگا کنین.
چه‌قد گنده شده!
می‌بینین؟
یه اینچ هم سرطان نداره.
بیاین هندلشو بزنیم.
نذارین کس‌کشا حالتونو بگیرن!
- مث یه کمد تخمیه.
♩ ♩
- جاده‌ی ناب
خط سفید وسط بزرگراه
چرخ سمت راننده را مثل چسب به آغوش گرفته.
- دانکل، دانکل کی حالا باید هدایتت کنه؟
- اینم چند دلار واسه تو.
- بول، واقعن لازم نبود.
- اشکال نداره فقط یه کم پوله.
- ممنون.
- یادت نره بنویسی.
- نمی‌نویسم.
خدافظ دادی.
- دین نذار دختره نزدیک چاله بشه.
- و ماشین زوم شد
و دوباره راه افتادیم به سمت کالیفرنیا.
♩ ♩
- هی اینو گوش کن سال.
«نگران زندگیشان نیستند
«در جهان چه چیز بیش از زندگی
«برایمان ارزش دارد
زندگی که برای دومین بار بخشیده نمی‌شود.»
♩ ♩
نظرت چیه سال؟
- خوش اومدین.
الآن میام.
- مرسی.
- نمی‌تونی صبر کنی برسیم به فریسکو؟
- برام مهم نیست.
دین بالاخره می‌ذارتم می‌ره.
- کی برمی‌گردی دنور؟
- نمی‌دونم.
نمی‌دونم چی‌کار کنم.
شاید برگردم پیش نامزدم.
- نامزد؟
- ملوانه.
یه چند وقتی نبوده.
آدم خوبیه.
- خوبه.
- کاش دین انقد دیوونه نبود.
- این ممکنه آرزوی بقیه‌ی عمرت بشه.
من فقط یه خونه می‌خوام با یه بچه
می‌دونی، زندگی نرمال.
واقعن همینو می‌خوام.
♩ ♩
- یه فکر خوب به مخم رسید.
شماها کلی حال می‌کنین.
اوه، ماری‌لو.
♩ ♩
- چه‌قد پول داری بچه؟
- ام، هیچی.
ولی یه عمه دارم توی کالیفرنیا.
یه بقالی داره.
برسیم اون‌جا به همتون پول می‌رسه.
- آره آره ما همه‌مون عمه داریم.
بیاین بپریم عقب.
عمه‌ها و عمو‌ها رو ببینیم
و بقالیای اون‌ور جاده
که جنسامونو بخریم.
- چه‌خبر پسر؟ - سال.
- سلام. ماری‌لو.
- سلام. آلفرد.
- اوف.
از بیکرزفیلد با یه ماشین اداره‌ای اومدم
گیتارم موند توی صندوق یه ماشین دیگه.
که دیگه ندیدمش.
کابوها و گیتارای داغونشون.
- چه‌قد پول داری؟
- چه‌قد می‌خوای؟
- خوب کمربندتو ببند!
- خیلی خوب.
- زودباش برو.
جدی می‌گم برو که موقع شام
برسی به کامیل بهت غذا بده کوفت کنی.
می‌بینی چه حرومزاده‌ایه؟
- تا آخر هفته عزیزم.
- مرسی.
مرسی.
- یه نفرو می‌فرستم پایین توی رسپشن...
نه، نه، وای نستا.
ادامه بده. ادامه بده.
- برو کنار! دارم رانندگی می‌کنم!
- «سال عزیزم من برمی‌گردم دنور
پیش نامزد ملوانم.
جاده دیگه بسمه.
مرسی از اون شب رویایی عزیز شیرینم.
اگه دین رو باز دیدی
یه لگد بزن در کونش.
دوستت دارم.»
♩ ♩
- یوشی.
برنابل.
رودریگوئه.
لوییگی.
♩ ♩
- سال؟
شت، نه.
- چه‌طوری پسر؟
- بهتر از توام پسر.
این چند ماه غذا خوردی؟
- نه به اندازه‌ی توی خیکی.
مرد خانواده، نه؟
- آره.
کامیل چه‌طوره؟
- خوبه.
استراحت می‌کنه.
- هادسون (ماشینت) کجاس؟
انقد اوضاع خراب بود
که مجبور شدم بذارمش کوچه‌ی بازار
واسه دلال‌ها.
- اوه شت.
و ماری‌لو؟
- اون قوطی کوچولوی خنگ با یکی از ملوان‌هاش ازدواج کرد.
- پسره تهدید کرده که اگه پیدام کنه
می‌کشدم
منم باید از خودم دفاع کنم و بکشمش
و حبس ابد بگیرم توی سن کوانتین.
اون‌وقت دیگه تموم می‌شم.
- ای بابا.
- مامانت چه‌طوره؟
- هنوز منتظر اون ۱۵ دلاریه که بهش بدهکاری.
آره، یه روزی.
و حدس بزن چی شده.
من دوباره بابا می‌شم.
- جدی؟ - آره.
امی کوچولوی شیرین
می‌تونه ۳۰ ثانیه تنها وایسه.
۲۲ پوند وزنشه ۲۹ اینچ قدش
و فکر می‌کنم که ۳۱ و یک‌چهارم درصد انگلیسیه
۲۷ و نیم درصد آلمانیه
۲۷٪ ایرلندی ۸ و سه‌چهارم ٪ هلندی
۷٪ اسکاتلندی و ۱۰۰٪ عالیه.
آره.
- سیس، سیس.
باید واسه خودمون جنس پیدا کنیم.
سال این‌جاس.
- شنیدم.
- می‌خواد منو ببره بیرون یه کم موزیک گوش کنیم.
میای؟
- کی بمونه خونه مراقب امی؟
- خوب پس من می‌رم فقط.
- دین.
فکر نکن اگه ازم بپرسی همه‌چی دیگه ردیفه.
- یه کم دیگه برمی‌گردم.
سال.
به کس ماری‌لو قسم این امکان نداره!
- چی؟
- برای هر کاپشن ۱/۱۰ دلار.
- به ووشی بگین ببینم!
ووشی!
حالا شارونی مو مو مو مو؟
شارونی مو مو مو مو!
یه «مو» کم گفتین!
اون «مو»ی آخرو بگین!
مو!
[موزیک جاز]
- امکان نداره.
- ♩ Yip roc ♩
♩ Heresy ♩
[شعر بدون معنی]
- بزن اسلیم! - نیگا کن!
اسلیم زمانو می‌شناسه سال!
زمانو بلده!
♩ ♩
آه ممنون.
ولی از همه مهم‌تر این که
«شارونی مو» همتونو دوست داره!
ولی خدایا.
وای خدایا.
تو زانوی زنبوری.
میری خونه کپه‌تو با کک می‌ذاری.
لطفن به همسر قبلی آینده‌م سلام کنین.
- سلام کامیل.
برای بچه تبریک می‌گم.
اگه - سال ببخشید.
دین باید باهات حرف یزنم.
- می‌خوام که بری.
فقط برو، بزن به چاک. - عزیزم...
- نه تو گفتی که می‌خوای پیش ما باشی
و دیگه این‌ور اون‌ور نمی‌ری.
اون نگاهتو می‌شناسم دین.
خسته شدی.
از من خسته شدی
از کار و بچه هم خسته شدی...
- ببین من می‌خوام...
- من می‌خوام که دوستت رو برداری و
از خونم بری بیرون.
می‌فهمی چه چیزایی رو به خاطرت از دست دادم؟
دیگه نمی‌خوام برگردی.
دیگه نمی‌خوام ببینمت!
- قول می‌دم زود بیام ببینمت.
- به اونم دروغ می‌گی؟
تو یه دروغ‌گویی.
دروغ‌گویی.
دروغ‌گو.
دروغ‌گو!
- وقتی مخ‌هامونو می‌ذاشتیم رو هم و
فکر می‌کردیم کجا بریم و چی‌کار کنیم
می‌فهمیدم که بستگی به من داره.
پولم رو شمردم به دین نشون دادمش
و گفتم «بیا نیویورک پیش من.»
اون گفت: «اول بریم دنور.»
«این‌دفعه حتمن باید پدرمو پیدا کنم سال.»
- این‌جا امضا.
- ما بادوم نیمه‌تازه می‌بریم به
کانزاس.
همراه شما
یه زوج جون خوب هم هستن.
پول بنزین رو بین همه تقسیم می‌کنیم.
همه ردیفیم با این سیستم آقایون؟
- آره.
♩ ♩
- سلام [به اسپانیولی]
- خیلی خوشحالم که دعوتمو پذیرفتین
که بعد از این سفر خسته کننده چند تا پیک بزنیم.
- اوه ردیفه رفیق.
- ممنون.
- اوه، ویسکی.
من مردای جوون مثل شما رو دوست دارم.
شاید باورتون نشه
ولی واقعیت اینه که
من زیاد از دخترا خوشم نمیاد.
- من باید برم دستشویی.
ببخشید.
- اوهوم.
صاف و پوست‌کنده بگم.
منم واسه زنده موندن توی خیابونای دنور
تا آخر سیاهی شب کار می‌کردم.
- بله، خوشحالم که...
- «مشتری همیشه باید راضی باشه.»
اینو روی کونم خالکوبی کردم.
- شاید بشه مساله‌ی پول رو هم دخیل کرد.
- آره؟
- آه خدایا.
- می‌بینی؟
اون‌چیزی که مخفیانه می‌خوان رو بهشون بده
تا ببینی وحشت می‌کنن.
- بفرما، کلاب با مایونز اضافه.
- مرسی.
- حالشو ببر.
- ببین من این کارو واسه خودمون کردم.
۲۰ دلار از یارو سرفیدم.
♩ ♩
پدرم، قدکوتاهه موریارتی
این‌جاها به اسم «آرایشگر» می‌شناسنش.
- موریارتی؟
نه اسمشو نشنیدم.
- ببخشید پسرم من پدرتو
خیلی ساله ندیدم.
♩ ♩
- آره چند وقتیه این‌طرفا نیست.
- آره.
- درست موقعی که
فکرشم نمی‌کنی یهو یکی میاد
می‌زنه روی شونه‌ت
ازت یه پاپاسی می‌خواد
و وقتی برمی‌گردی سمتش باهاش رودررو می‌شی.
- آره، این‌جوری خیلی خوبه برادر.
♩ ♩
- چند وقته هم‌دیگرو می‌شناسیم؟
- پنج سال؟
- پنج سال خیلی خوب.
- حالا کی هستیم؟
- آره، کی هستیم؟
- الآن کی هستیم؟
- سوال سختی نیست.
- بهمون می‌گی کارلو؟
- می‌دونم که ۲۳ سالمه.
- اوهوم
- می‌دونم که برای پول وابسته به خانواده و
دوستامم.
حالشو ببر
من که می‌برم.
می‌دونم که آخر این راه هیچ طلایی وجود نداره.
فقط عن و گهه.
ولی همین که بدونم اینو خیالمو راحت می‌کنه.
♩ ♩
- مکزیکو، ها؟
سال لعنتی این خیلی خفنه.
- می‌دونی با خودم فکر کردم
هیچ‌وقت جنوب نرفتم.
- شت سال!
خیلی وقته درست با هم حرف نزدیم.
- آره می‌دونم.
- آره؟
خوب ببین
هر چی پیرتر بشی
مشکلاتت هی بیشتر می‌شه.
اینو ببین.
- این جوآنیه.
لبخندشو ببین.
خیلی دل نمی‌بره؟
- چرا.
خوشگله.
- بهت گفته بودم ماری‌لو حامله‌س؟
- اگه فرانسوی کانادایی حرف بزنه
قطعن اتفاقی بوده.
من تنهات می‌ذارم.
- مرسی که سر زدی.
- برات می‌نویسم.
- آره می‌دونم.
- مراقب خودت باش رفیق.
- برو برس بهشون.
سلام سال.
می‌دونستی من اسپانیولی بلدم؟
[گیتار آکوستیک تند]
♩ ♩
- جاده مانند تیر
ما را به جهانی می‌برد
که از فرط فشار چیزهایی از
انسانیت نالان، ابتدایی و اولیه
به ما یاد می‌داد
که در یک کمربند جا می‌شدند
کمربندی به دور شکم جهان.
♩ ♩
- [اسپانیولی]
- ممنون.
- آقا، آقا؟
خوشتون میاد؟ ۶۰ پزو.
[اسپانیولی]
- نه مرسی.
- [اسپانیولی] - سلام بچه.
ماری‌جوانا داری؟
- ماری‌جوانا؟
- آره. - چرا چرا.
آره.
اونا برادرام هستن، خواهرم،
و مامان‌بزرگم.
- اوه، شت.
مامانت باید از مامان‌بزرگ این بچه
یه چیزایی یاد بگیره.
مرده و حرفش.
ویکتور،
این بزرگ‌ترین گل چاییه که
تا الآن زدم.
اسمش چیه؟
- توماس.
- توماس؟ - توماس.
- توماس؟
«بهشت»
- [اسپانیولی] به بهشت خوش اومدین!
به بهشت خوش اومدین.
از دخترا خوشتون میاد؟
[موزیک مامبوی وحشی]
♩ ♩
- دین آن‌قدر چت بود
که نمی‌دانست از کجا شروع کند
دخترها یا مامبو.
♩ ♩
درام دیوانه‌ای بود.
ضرب مامبو یک ضرب کونگویی است.
بازم مامبو جامبو
ویکتور تو بچه‌ی خوبی هستی و ما به تو مدیونیم.
آماده‌ی بیشتر هستید؟
چون مکزیکوسیتی مکان مقدس بیشترها است.
- تو بهترینی. - گراسیاس، مرسی.
♩ ♩
- جمعیتو ببین سال.
همه فقط می‌رن!
اون صورت‌ها رو ببین سال.
می‌خوام یکی از اونا باشم!
- باید اینو بخوریم.
گراسیاس.
- چه‌طوری پسر؟
- [اسپانیولی]
- می‌دونی اینا چه‌قدر ارزش داره؟
ما پولداریم!
- درست مثل ماست.
ببین، برادرن.
- این چیه؟
- همه‌ی دوستا و رفقا...
♩ ♩
- [فرانسوی] سفر خیلی سودمنده.
- برگرد پیش مادرت.
- [فرانسوی] بقیه‌ش ناامیدی و خستگیه.
- به سلامتی مردای خوب، پیر و مرده‌ای
که دوستشون داریم.
- به سلامتی غرب...
- به سلامتی غرب.
«تو پینه نداری سال.»
- [فرانسوی] سفر ما خیالیه.
- فراموش شده.
من هیچ‌وقت نمی‌تونم خودمو بکشم.
- و من کاملن در اختیار توام.
در اختیار تو...
- چون تو همه‌ی شعرت رو
منهدم کردی.
یه نگاه به خودت بنداز
ببین به چه تباهی افتادی.
- تو نمی‌تونی گناه خونی رو نفی کنی.
تو سفیدی.
سفید.
سفید!
- سال بیچاره مریض شده.
سال بیچاره مریض شده.
پسر اسهال خونی.
پسر اگه صدای منو می‌شنوی
من همین‌جا از کامیل جدا شدم.
و اگه ماشین بکشه باید برگردم.
- باز دوباره؟
- آره باز دوباره رفیق.
باید برگردم به زندگیم.
کاش مجبور نبودم برم.
آره آره آره.
دیگه باید برم سال تب‌دار.
خدافظ.
- برای توئه.
- مرسی.
- «ترجیح می‌دهم مجنون باشم و
«بروم به مکزیکو
«و هروئین از رگ‌هایم چکه کند
«چشم‌ها و گوش‌ها پر از ماری‌جوانا
«قارچ پیوته بخورم
«در کف یک کلبه‌ی گلی نزدیک مرز...
«بدنم را در جاده بسایم
«زیر خورشید غرب کنار یک کافه عر بزنم
«شکم عریانم را روی قوطی‌های حالی ول دهم
«سوزن پوسیده‌ی راه‌آهن را به
«کوهستان‌های راکی پیوند زنم
«از شاخه‌های گالوستون روی سرم تاج بسازم
«دست‌وپایم را در لس‌آنجلس مصلوب کنم
«در دنور بمیرم
در گوشه‌ی شیکاگو بگایم
در نیواورلئان هلاک و قبر شوم
و جایی روی کوهستان بزرگ باز به زندگی برگردم.»
♩ ♩
- سلام.
- سال؟
تویی پسر؟
- یه دقیقه وایسا.
نیویورک چی‌کار می‌کنی پسر؟
سال عزیز.
با قطار اومدم با صندلی‌های داغون و کهنه‌ش
خط عوض کردم
پنج روز و شب توی این سفر کوفتی بودم
که بیام تو رو ببینم.
- حالت خوبه؟
کامیل چه‌طوره؟
بچه‌ها چه‌طورن؟
- «دین عزیز.
«این‌جا آخر نیمه‌ی اول قرنه.
«به نیمه‌ی جدید خوش اومدی
تا با ما با عشق زندگی کنی.»
«همه منتظرت هستیم.
کامیل، امی و جوآنی کوچولو.»
عالیه.
- آره.
هنوز نشده راجع به مکزیکو و جدا شدنمون
و تب پارسالت حرف بزنیم. نشده.
- هی سال باید راه بیفتیم پسر!
- الآن لازم نیست راجع بهش حرف بزنیم.
- نه.
- هی، آه، سال.
جان مادرت
دوک الینگتون منتظر ما نمی‌مونه ها.
- فقط یه دقیقه صبر کن رمی.
همه منتظرن.
- فکر می‌کنی بتونی منو برسونی
به خیابون ۱۴ شرقی؟
می‌خوام تا جایی که می‌شه
با رفیقم باشم می‌دونی؟
پسر، کاش برای این کنسرت
بلیت نداشتم.
- آره.
- خدافظ دین.
- هی سال.
مثل همیشه دوستت دارم.
دین خدا لعنتم کنه.
زود اومدی. - آره، خوب...
من همیشه توی دارالتأدیب بودم.
یه پانک جوون بودم که خودمو
- گل...
از این تخت به اون تخت این خونه به اون خونه
توی حیات و ... می‌انداختم.
- شرتشو درمیاره. لباسش تنشه.
روی سرش وای میسته و باز می‌کنه...
«کیرتو می‌خوام.»
فقط به دیوانه‌ها می‌تونم علاقه داشته باشم
کسایی که دیوونه‌ی زندگی دیوونه‌ی حرف زدن هستن...
- بعد پرواز کنم به ساحل غربی
و برگردم به زمین.
- در آمریکا وقتی
خورشید غروب می‌کند
روی پل شکسته‌ی رودخانه می‌نشینم
و آسمان طولانی نیومکزیکو را تماشا می‌کنم
و سرزمین دست‌نخورده را حس می‌کنم
که در یک برآمدگی در ساحل غربی
خم می‌شود
و جاده که می‌رود
و مردمی که عظمتش را خواب می‌کنند
و در آیوا می‌دانم
که ستاره‌ی مغرب خاموش می‌شود
و تلألوی درخشانش را روی چمنزار می‌ریزد
درست پیش از رسیدن شب
که زمین را عافیت می‌دهد رودها را تاریک می‌کند
قله‌ها را می‌پوشاند و روی ساحل خم می‌شود
و هیچ‌کس هیچ‌کس نمی‌داند چه بر سر دیگران می‌آید
و در بی‌مصرفی و کهنگی پیری
به دین موریارتی فکر می‌کنم.
حتا به دین موریارتی پیر،
پدری که هرگز پیدا نکردیم.
به دین موریارتی فکر می‌کنم.
- صدای منو می‌شنوی؟
ولی به‌هر حال
امشب هم شعر «در جاده» را نوشتم.
حالا چیزی که همه‌ی شب نوشته‌ام را می‌خوانم.
هنوز از اول شب چیزهای بهتری
از چیزی که نوشته‌ام از ذهنم
بیرون می‌آید.
ترجمه توسط بیژن صباغ